Zaterdag acht augustus
Vandaag was het duidelijk: er wervelt door de week
een hete wind die mijn focus opslokt als de zee.
Terwijl ik vanmorgen echt nog even even even
alleen maar daar kon zijn.
Ik rekte mijn lichaam in een soort ommezwaai;
verdroomde wat toen het lichter werd;
en keek recht vanuit die toestand in jouw ogen.
Helder vermiljoen, helder wit en helder kobaltblauw.
Allemaal in jou, je ogen en in wat je droeg die dag…
Ik was er nu in een soort stilte, terwijl ik er toen ‘net’ was.
Gelukkig was ik er deze morgen dan voor even.
Je had jouw twinkels in mijn ogen kunnen zien vandaag.
En eerlijk… Die probeer ik dus elke dag te leven.
Wonderen scheppen en bergen verzetten.
Puur en alleen omdat ik jou als moeder heb. En hem als mijn vader.
Maar in de scherpte van acht-acht voel ik ook het bloeden.
Het wervelen van de herfsten en de winters in 35 graden.
Kon ik maar even toen bij jullie zijn. En jullie samen.
Of moet ik dit al lang niet meer willen voelen…
Recente reacties